Mirte op reis, suffe titel, maar lang niet zo suf als je er langer overnadenkt. Ik ben op reis gegaan, naar Indonesië wel te verstaan. Voor 3 maanden stage op Lombok. Een reis die ik nooit meer zal vergeten, die mijn leven heeft veranderd. Een reis die mij heeft laten voelen wie ik ben, waar ik voor sta en dat oud verdriet niet voor eeuwig hoeft te duren. Het was een avontuur, werkelijk. Ik was bang, bang om te gaan, bang om mensen achter te laten, familie en vrienden. Bang voor heimwee en bang dat ik mezelf niet zou kunnen redden. Niets bleek minder waar, vriendschappen bleven bestaan (wat had ik gedacht in 3 maanden?) en er onstonden nieuwe vriendschappen waarvan ik nooit had kunnen dromen! Ik overwon mijn liefdesverdriet, iets waarvan ik dacht nooit meer af te kunnen komen. Leerde genieten van kleine dingen en van hele grote, genoot ik nog net even ietsje meer dan eerst. Ik leerde dat ik in Nederland niet mag klagen, ik heb het goed. Al blijft die regen nog altijd een punt om over te twisten.
Indonesië heeft mij geleerd van mezelf te houden, het leven te waarderen, verliefd te worden, te huilen van geluk en om rijst te eten, dat ook!
En nu? Nu wil ik terug! In Juni, Juli of Augustus. Voor lang met een diploma. En dat is waar ik deze blog mee ga vullen. Indonesië, mijn plan, mijn reis, mijn liefde en misschien zelfs een klein beetje toekomst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten