keerzijde

Goed de voorgaande blogs waren allemaal rozengeur en maneschijn. Maar uiteraard zit er ook een keerzijde aan het hebben van een 'lover overseas'. Vandaag is zo'n dag dat ik de lol ver te zoeken vind.

Gisteren hadden we zoals bijna elke dag weer een spannende skypedate ingepland. Ja die worden serieus gepland, voor zover dat kan! We hebben allebei een druk leven en proberen zoveel tijd mogelijk vrij te maken om elkaar toch uitgebreid te kunnen spreken. Toen gister een smsje op mijn telefoon verscheen, enkele minuten voor onze 'afspraak' kon dat twee dingen betekenen. 1. Hij was zowaar is een keer op tijd (wat voor een indo al een prestatie op zich is! ) en zat al achter de computer of 2. Er was iets tussen gekomen. Het tweede was het geval, wat ik nogal jammer vond maar wat te begrijpen was. Hij smste tijdens het etentje wat hij had nog een aantal keer tot ook dat op een gegeven moment stopte.. Ook dat was uiteraard mogelijk, misschien was zijn beltegoed wel op. Zodoende besloot ik vlak voor ik ging slapen nog een sms te sturen om hem een fijne dag te wensen. Als zijn beltegoed op was geweest zou hij namelijk de volgende ochtend wel even reageren.

De volgende ochtend werd ik wakker, hoopte hard dat ik door het geluidje van mijn telefoon had gemist in mijn diepe slaap. Ik had namelijk expres mijn geluid aan laten staan, het zou mijn dag immers maken als ik wat hoorde. Helaas was er niks te zien op mijn telefoon, waar ik stiekem wel een beetje van baalde. Inmiddels ben ik al een tijd wakker en heb nog niks gehoord. Ik baal. Zachtst gezegd. Ik heb hem nog 1 smsje gestuurd om te vragen of hij nog leeft, maar ook daar wordt niet op gereageerd. Je zou dus denken dat hij dood is.

Ik heb zojuist het besluit genomen hem te bellen als hij over 2 uur nog niks heeft laten horen. Dan zou het toch een stukje makkelijker zijn als hij in nederland zou wonen, Dat ik even op mijn fiets kon springen om zijn huis te checken, of even goedkoop een belletje te doen.

ik vind het even niet zo leuk.

[Edit] Uiteraard juist als ik op het knopje bericht publiceren klik gaat mijn telefoon. Hij leeft nog! Wat toch weer een feestje opzichzelf is. We skypen vanavond!:) whoehoe! [/Edit]

lijstjes #1.

Voor mijn reis terug naar Lombok, ben ik nu al lijstjes aan het maken. Dingen die ik niet hoef te kopen, die ik wel moet kopen, dingen die zeker mee moet nemen, lijstjes met cadeautjes en zelfs lijstjes met hoeveel ik per maand eigenlijk zou moeten sparen. Als er iets in mij opkomt schrijf ik wat op die lijstjes.

Zo schreef ik vandaag op mijn inpak lijstje Calendula en vette gaasjes en dat met een reden;

Het was op een donderdag, een WARME donderdag in Mei. Samen met de meiden die bij mij in huis woonden zouden we gaan kijken naar een lokaal evenement. Stickfighting. Een 'sport' die op Lombok onwijs populair schijnt te zijn. Een aantal van onze lokale vrienden raadden ons ten zeerste aan om even te gaan kijken. Met de scooter reden we naar het plein waar de wedstrijd zou plaatsvinden. We waren uiteraard razend nieuwsgierig naar wat ons te wachten stond. Het was nog niet zo druk op het plein, op wat mensen achter muziek instrumenten en wat kinderen die het spelletje al aardig onder de knie leken te hebben na was het plein leeg. We keken dus enigszins verbaast om ons heen. Opeens hoor ik naast me een harde AU! Als ik omkijk zie ik een van mijn vriendinnetjes voorovergebogen staan en naar haar been kijken. 'Mijn kuit zat tegen de uitlaat aan! Het doet pijn!' juist. snel zijn we het dichstbijzijnde restaurant binnen gelopen, waar we de wond zo snel mogelijk wilden koelen. Waar je er in Nederland lauw water over heen gooien houden ze er in Lombok een andere manier op na. Een van de bediendes van het restaurant rent naar achter en komt terug met een zalfje. Dik erop smeren en de pijn zou minder moeten worden, vertelt ze ons. Daar rekenen we dan maar op! De wedstrijd begon en was niet al te prettig om naar te kijken, en vriendinnetje M. had pijn, veel pijn. Na 2 mannen die elkaar tot moes probeerden te slaan had zij het dan ook wel gezien en vertrok naar huis om de wond te koelen.

's avonds, bij een spannend diner met de rijkste man van Lombok, springt de wond, die zich inmiddels had ontpopt tot een zwarte blaar, plotseling open. Omdat er nu opnieuw bacteriën in konden komen wilden we graag een gaasje hebben wat we erover heen konden doen. Zodoende gingen we weer de keuken in van een restaurant. Natuurlijk waren er geen gaasjes, maar vertelde deze ober ons, tandpasta doet wonderen! De wond werd dus volledig ingesmeerd met tandpasta. Niet te begrijpen! Maar het werkte. Thuis hebben we het er toch maar afgepoetst en de wond ingesmeerd met vasaline en er een gaasje over gedaan. De vasaline vanwege het slapen, we zagen het al gebeuren dat het droge gaasje vast zou gaan plakken aan de wond als je erop ging liggen!

Gelukkig kwam na enkele dagen de moeder van M. al, met haar verpleegsters verleden hadden wij haar natuurlijk even op de hoogte gebracht van dé wond. Zij bracht calendula zalf mee, waardoor er nu, 3 maanden later al bijna niks meer te zien is van de zogenoemde 'lombok tattoo'!

Juist, Lombok tattoo, wat niets meer betekent dan dat heel veel mensen zich branden aan de uitlaat van een scooter. Duidelijk iets om rekening mee te houden dus. Calendula!

Geluk.

Het is vroeg in de ochtend, denk aan een uur of 5. En zoals elk normaal mens om 5 uur 's ochtends lig ik in diepe slaap. Opeens ben ik wakker, zonder echt te weten waarom. Na een aantal keer flink knipperen met mijn ogen, bedenken waar ik ben en me realiseren dat het echt veel té vroeg is om wakker te worden hoor ik een vreemd geluid waarvan ik niet helemaal kan plaatsen wat het is. Tegen de tijd dat ik me realiseer dat mijn telefoon toch echt af gaat en dat iemand mij serieus probeert te bellen, ben ik al te laat en stopt mijn telefoon met trillen. Ik ben inmiddels klaar wakker. Ik gooi op de tast mijn arm onder mijn kussen op jacht naar het toestel wat mij zojuist letterlijk wakker heeft getrild, licht chagrijnig kijk ik wie mij op dit onmogelijke tijdstip uit mijn prettige dromen heeft gehaald. Ik zou dat feestbeest wel is een lesje leren denk ik nog. Ik schuif mijn telefoon open en zie zijn naam in mijn scherm staan. Ik lach, ben niet langer chagrijnig en zucht is diep. Hij leeft in een tijdzone waarin het 6 uur later is dan waar ik me op dat moment bevind. Hij is aan het werk en denkt aan me, anders belt ie niet. Ook dat realiseer ik me donders goed. Ik klik op zijn naam om hem terug te gaan bellen maar gooi eerst nog even mijn hoofd in mijn kussen om nog is even verliefd naar mijn scherm te kijken. Ik droom alweer weg voordat ik hem terug heb kunnen bellen.

Als ik even later weer wakker schrik weet ik direct dat ik niet wakker ben geworden door een nare nachtmerrie. Ik pak mijn telefoon onder mijn kussen vandaan met een snelheid waar ik zelf nog altijd verbaast over sta en neem hem op voordat ik uberhaupt mijn droge slaapkeel heb kunnen schrapen. Een krakerige; Hey ! is dan ook alles wat er uit komt. Mijn wederhelft lijkt het niet te merken, en beseft zich duidelijk niet dat hij mij voor de tweede keer wakker maakt. Hi sweety, I am on a private Island now, I miss you and take you here when you are back! Wanneer ik wil reageren valt mijn telefoon weg (het grote nadeel van mijn fantastische niet te filmen goede Samsung!) Ik sms een sorry en val weer in slaap. Als ik wakker word prijkt er een smsje op mijn telefoon; 'private island, and untouch coral it's best one, I will take you here for sure. It's us only.' Met een glimlach van oor tot oor spring ik uit bed. Nooit gedacht dat ik belletjes in het holst van de nacht zou gaan waarderen, dat een smsje mijn dag zou kunnen maken en me verliefd zou laten zuchten, een hele dag lang. Nooit gedacht dat ik een Lange afstandsrelatie aan zou kunnen.

Ik wil terug!

Terug.

Mirte op reis, suffe titel, maar lang niet zo suf als je er langer overnadenkt. Ik ben op reis gegaan, naar Indonesië wel te verstaan. Voor 3 maanden stage op Lombok. Een reis die ik nooit meer zal vergeten, die mijn leven heeft veranderd. Een reis die mij heeft laten voelen wie ik ben, waar ik voor sta en dat oud verdriet niet voor eeuwig hoeft te duren. Het was een avontuur, werkelijk. Ik was bang, bang om te gaan, bang om mensen achter te laten, familie en vrienden. Bang voor heimwee en bang dat ik mezelf niet zou kunnen redden. Niets bleek minder waar, vriendschappen bleven bestaan (wat had ik gedacht in 3 maanden?) en er onstonden nieuwe vriendschappen waarvan ik nooit had kunnen dromen! Ik overwon mijn liefdesverdriet, iets waarvan ik dacht nooit meer af te kunnen komen. Leerde genieten van kleine dingen en van hele grote, genoot ik nog net even ietsje meer dan eerst. Ik leerde dat ik in Nederland niet mag klagen, ik heb het goed. Al blijft die regen nog altijd een punt om over te twisten.

Indonesië heeft mij geleerd van mezelf te houden, het leven te waarderen, verliefd te worden, te huilen van geluk en om rijst te eten, dat ook!

En nu? Nu wil ik terug! In Juni, Juli of Augustus. Voor lang met een diploma. En dat is waar ik deze blog mee ga vullen. Indonesië, mijn plan, mijn reis, mijn liefde en misschien zelfs een klein beetje toekomst.