Argh! Kreet van frustratie

Zo goed als het de laatste weken ging, tussen ons, zo bagger gaat het nu. Ik kan mijn vinger er niet goed opleggen, maar het gaat niet lekker naar mijn gevoel. De afgelopen weken spraken we elkaar elke dag, ik werd wakker met een smsje op mijn telefoon en dus een glimlach op mijn gezicht. We smsten wat heen en weer en skypten alsof ons leven ervanaf hing. Nu reageert meneer even niet zo snel op smsjes, smst hij niet uit zichzelf en hebben we al enkele dagen niet erg goed meer geskyped. Iets waar ik serieus van baal. Hij belde vandaag, mijn telefoon stond nog op stil vanwege de lessen die ik net op school had gevolgd. Op het station checkte ik weemoedig maar weer eens mijn telefoon in de hoop nu wel een berichtje te hebben en mijn oog viel op de gemiste oproep. Nu is mijn indo-phone een wrak, bellen is een ramp! Om nou op het station mijn sim-kaart te gaan verwisselen zag ik ook niet erg zitten, dus smste ik hem met de vraag of ie gebeld had (ja domme vraag misschien) en hoe het met hem was. Hij was ziek zei hij. Waarop ik reageerde hem te zullen bellen zodra ik thuis was. Het thuis komen duurde een uurtje, ik rende naar mijn kamer, wisselde de simkaartjes om en draaide zijn nummer, of eigenlijk zocht ik het nummer in mn bellijst en koos voor bellen. 5 keer herhaalde ik dit ritueel, maar opnemen gebeurde niet. zuur. Ik baalde, nog erger dan voordat hij me gebeld had. Wat nu?! Ik stuurde hem een sms met daarin: wat raar dat je neit wakker word als ik je 5 keer bel! Hopelijk voel je je morgen beter. Bel me maar zodra je weer zin hebt om me te spreken! Love you. Dat was het. Nu maar zien wanneer ik weer wat hoor. Ik sta hier boven! ik sta hier boven! Als ik dat maar vaak genoeg blijf zeggen begin ik er vast een keer in te geloven!

dagen verstrijken.

Er zijn alweer een aantal dagen verstreken sinds mijn laatste berichtje. Wat voor mij op dit moment alleen maar betekent dat ik weer een dag dichter bij Lombok ben! Ik heb nog geen ticket geboekt, ten eerste omdat de tickets nog niet voor de tijd beschikbaar zijn als dat ik ze graag zou willen ( juli tot en met September?, Augustus tot Oktober?!). Goed zelfs de data die ik weg wil zijn nog niet helemaal bedacht!

De laatste dagen waren niet bepaald zoals ik ze graag zou zien. Donderdag ging ik voor het eerst weer naar school. School heeft mijn rooster trouwens totaal verkeerd gepland wat betreft skype. Waar ik nu dus al van kan balen! Maar dat terzijde. Ik was op school en kreeg enkele smsjes, mijn vriendje zat in de kroeg. Ik weet nog steeds niet precies waarom, maar hij was er. Iets waar niks mis mee is overigens, al heeft meneer mij ooit vertelt wat losbandiger te worden als hij gedronken heeft. Waarbij vooral meisjes erg interessant worden... Maar ook dat speelde dit keer niet door mijn hoofd.

Eenmaal thuis smste hij toevallig dat hij nog wel even wilde skypen (ter illustratie was het een uurtje of 1 's nachts in Indonesië!) Ik vond het alleen maar heel erg leuk! Dus sprong vol goede moed achter mijn laptop, deed mijn oortjes in mijn oren en verwachtte een leuk gesprek over alles wat wij deze dag hadden gedaan. Toen de webcam eenmaal aansprong zag ik al dat meneer iets te diep in het glaasje had gekeken. Het gesprek begon gelukkig wel ontzettend leuk! Totdat het gesprek viel op trouwen, hoe we daarop kwamen GEEN idee.. Maargoed hij begon erover en hij wil heel graag trouwen volgend jaar. Omdat het leven voor ons beiden in Indonesië makkelijker zal zijn als we getrouwd zouden zijn. Ik zei dat ik nu op dit moment niks kon beloven omdat er nog zoveel fout kon gaan komend jaar, omdat ik eerst nog eens even wil zien hoe het zal gaan als ik terug ben, en daarnaast ook omdat het wel HEEEL snel is om te gaan trouwen naar mijn idee! Nou waar we daar normaal een goed gesprek over konden voeren, verliep dat nu echt belachelijk. Hij riep dingen die ik hier niet ga herhalen, gewoon omdat ik ze liever niet oprakel. Het gesprek eindigde met tranen voor mij en een niets beseffend vriendje aan de andere kant van de wereld.

Het heeft me toch nog een aantal dagen flink dwars gezeten. Vandaar dat ik er vandaag toch nog eventjes over wilde beginnen. Meneer wist helemaal niks meer! Zo dronken was hij dus. Ik heb hem even goed vertelt dat ik én boos was én erg verdrietig. Waarna ik vertelde wat hij allemaal heeft gezegd. Hij schaamde zich nogal, bleek wel uit zijn hoofd! Het is dat hij niet rood kan worden haha! Ik ben op dit moment erg benieuwd hoe dit verder uit gaan pakken, vergeten zal ik het namelijk niet zo snel doen. Dronken mensen schijnen toch altijd de waarheid te spreken, zeggen ze!

Ik houd het in mijn achterhoofd en geniet voor nu gewoon weer verder! Totdat het echt Fout gaat!