lijstjes #1.

Voor mijn reis terug naar Lombok, ben ik nu al lijstjes aan het maken. Dingen die ik niet hoef te kopen, die ik wel moet kopen, dingen die zeker mee moet nemen, lijstjes met cadeautjes en zelfs lijstjes met hoeveel ik per maand eigenlijk zou moeten sparen. Als er iets in mij opkomt schrijf ik wat op die lijstjes.

Zo schreef ik vandaag op mijn inpak lijstje Calendula en vette gaasjes en dat met een reden;

Het was op een donderdag, een WARME donderdag in Mei. Samen met de meiden die bij mij in huis woonden zouden we gaan kijken naar een lokaal evenement. Stickfighting. Een 'sport' die op Lombok onwijs populair schijnt te zijn. Een aantal van onze lokale vrienden raadden ons ten zeerste aan om even te gaan kijken. Met de scooter reden we naar het plein waar de wedstrijd zou plaatsvinden. We waren uiteraard razend nieuwsgierig naar wat ons te wachten stond. Het was nog niet zo druk op het plein, op wat mensen achter muziek instrumenten en wat kinderen die het spelletje al aardig onder de knie leken te hebben na was het plein leeg. We keken dus enigszins verbaast om ons heen. Opeens hoor ik naast me een harde AU! Als ik omkijk zie ik een van mijn vriendinnetjes voorovergebogen staan en naar haar been kijken. 'Mijn kuit zat tegen de uitlaat aan! Het doet pijn!' juist. snel zijn we het dichstbijzijnde restaurant binnen gelopen, waar we de wond zo snel mogelijk wilden koelen. Waar je er in Nederland lauw water over heen gooien houden ze er in Lombok een andere manier op na. Een van de bediendes van het restaurant rent naar achter en komt terug met een zalfje. Dik erop smeren en de pijn zou minder moeten worden, vertelt ze ons. Daar rekenen we dan maar op! De wedstrijd begon en was niet al te prettig om naar te kijken, en vriendinnetje M. had pijn, veel pijn. Na 2 mannen die elkaar tot moes probeerden te slaan had zij het dan ook wel gezien en vertrok naar huis om de wond te koelen.

's avonds, bij een spannend diner met de rijkste man van Lombok, springt de wond, die zich inmiddels had ontpopt tot een zwarte blaar, plotseling open. Omdat er nu opnieuw bacteriën in konden komen wilden we graag een gaasje hebben wat we erover heen konden doen. Zodoende gingen we weer de keuken in van een restaurant. Natuurlijk waren er geen gaasjes, maar vertelde deze ober ons, tandpasta doet wonderen! De wond werd dus volledig ingesmeerd met tandpasta. Niet te begrijpen! Maar het werkte. Thuis hebben we het er toch maar afgepoetst en de wond ingesmeerd met vasaline en er een gaasje over gedaan. De vasaline vanwege het slapen, we zagen het al gebeuren dat het droge gaasje vast zou gaan plakken aan de wond als je erop ging liggen!

Gelukkig kwam na enkele dagen de moeder van M. al, met haar verpleegsters verleden hadden wij haar natuurlijk even op de hoogte gebracht van dé wond. Zij bracht calendula zalf mee, waardoor er nu, 3 maanden later al bijna niks meer te zien is van de zogenoemde 'lombok tattoo'!

Juist, Lombok tattoo, wat niets meer betekent dan dat heel veel mensen zich branden aan de uitlaat van een scooter. Duidelijk iets om rekening mee te houden dus. Calendula!