Argh! Kreet van frustratie

Zo goed als het de laatste weken ging, tussen ons, zo bagger gaat het nu. Ik kan mijn vinger er niet goed opleggen, maar het gaat niet lekker naar mijn gevoel. De afgelopen weken spraken we elkaar elke dag, ik werd wakker met een smsje op mijn telefoon en dus een glimlach op mijn gezicht. We smsten wat heen en weer en skypten alsof ons leven ervanaf hing. Nu reageert meneer even niet zo snel op smsjes, smst hij niet uit zichzelf en hebben we al enkele dagen niet erg goed meer geskyped. Iets waar ik serieus van baal. Hij belde vandaag, mijn telefoon stond nog op stil vanwege de lessen die ik net op school had gevolgd. Op het station checkte ik weemoedig maar weer eens mijn telefoon in de hoop nu wel een berichtje te hebben en mijn oog viel op de gemiste oproep. Nu is mijn indo-phone een wrak, bellen is een ramp! Om nou op het station mijn sim-kaart te gaan verwisselen zag ik ook niet erg zitten, dus smste ik hem met de vraag of ie gebeld had (ja domme vraag misschien) en hoe het met hem was. Hij was ziek zei hij. Waarop ik reageerde hem te zullen bellen zodra ik thuis was. Het thuis komen duurde een uurtje, ik rende naar mijn kamer, wisselde de simkaartjes om en draaide zijn nummer, of eigenlijk zocht ik het nummer in mn bellijst en koos voor bellen. 5 keer herhaalde ik dit ritueel, maar opnemen gebeurde niet. zuur. Ik baalde, nog erger dan voordat hij me gebeld had. Wat nu?! Ik stuurde hem een sms met daarin: wat raar dat je neit wakker word als ik je 5 keer bel! Hopelijk voel je je morgen beter. Bel me maar zodra je weer zin hebt om me te spreken! Love you. Dat was het. Nu maar zien wanneer ik weer wat hoor. Ik sta hier boven! ik sta hier boven! Als ik dat maar vaak genoeg blijf zeggen begin ik er vast een keer in te geloven!